شکر نسبت به نمک به مراتب قابلیت انحلال بیشتری داره. دلیل اون هم به ایجاد پیوندهای هیدروژنی متعدد بین مولکولهای شکر و آب برمیگرده که انحلال اون بدون نیاز به یونیزه شدن انجام میشه. این در حالیه که نمک فقط پس از یونیزه شدن قابلیت انحلال پیدا میکنه. تنها عاملی که سبب تفکیک شدن یونهای نمک میشه برقراری پیونهای کئوردینانس (تشکیل کمپلکس) با مولکولهای محلوله. افزایش تفکیک یونی و افزایش انحلال نمک در نهایت باعث افزایش تعداد یونهای کمپلکس شده در محلول شده که بدلیل جاذبه الکتروستاتیک همدیگر رو جذب کرده و این مانع از انحلال بیشتر نمک میشه. این مکانیسم های مختلف سبب تفاوت چشمگیر قابلیت انحلال این دو ماده میشه. در دمای اطاق 200 ( یا 205 ) گرم شکر برابر با 126cm³، در 100 گرم آب حل میشه، در حالی که در همین دما و همین مقدار آب فقط 36( الی 38 )گرم نمک برابر با 16cm³ قابلیت انحلال داره. 7.9=16÷126؛ یعنی از لحاظ حجمی قابلیت انحلال شکر 8 برابر بیشتره. یعنی اگه 1 پیمانه نمک در مقدار مشخصی آب حل بشه، 8 پیمانه شکر قابلیت حل شدن در همون مقدار آب رو داره. جالبه بدونی که با افزایش دمای محلول قابلیت انحلال شکر به طرز عجیبی افزایش پیدا میکنه و در 90 درجه سلسیوس این مقدار به 420 گرم میرسه یعنی بیش از 2 برابر حالت عادی. این در حالیه که انحلال نمک با افزایش دما، افزایش ناچیزی میکنه و آب 100 درجه فقط 3 گرم بیشتر نمک در خودش جای میده.